https://repozytorium.ukw.edu.pl///handle/item/1508 2026-04-13T12:50:02Z https://repozytorium.ukw.edu.pl///handle/item/1519 Charakter prawny i znaczenie protokołu kontroli prowadzonej przez organy administracji weterynaryjnej w postępowaniu administracyjnym Rakoczy, Bartosz Należy wskazać, iż protokół kontroli, sporządzany przez organy administracji weterynaryjnej, odgrywa istotną, żeby nie rzec kluczową rolę w ustalaniu stanu faktycznego dla potrzeb ewentualnego postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego. Ustalenia poczynione w tym protokole mogą być przyczynkiem do prowadzenia postępowań, w tym postępowań administracyjnych jurysdykcyjnych. W toku takiego postępowania ustalanie stanu faktycznego w rozumieniu procesowym następuje na podstawie protokołu kontroli. Z punktu widzenia procesowego ma on charakter dokumentu urzędowego. Ustawodawca w ustawie o Inspekcji Weterynaryjnej gwarantuje podmiotowi kontrolowanemu możliwość kwestionowania ustaleń poczynionych w protokole kontroli. Negacja ta powinna mieć postać zastrzeżeń do protokołu kontroli. Zachowane są więc standardy ochrony interesów podmiotu kontrolowanego, a następnie potencjalnej strony postępowania. U podstaw przyjętych w ustawie o Inspekcji Weterynaryjnej rozwiązań legło przede wszystkim dążenie ustawodawcy do utrwalenia stanu faktycznego, który ma w istocie charakter ulotny, a który nie mógłby być ustalany w ramach postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, ze względu na niedostępność dowodów. Dążenie do ustalania stanu faktycznego jedynie w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, z pominięciem wiążącego charakteru protokołu kontroli, prowadziłoby do konieczności umarzania postępowań ze względu na brak dowodów naruszeń prawa. To z kolei wypaczałoby sens działań samych organów administracji weterynaryjnej, które musi cechować szybkość i sprawność oraz skuteczność działania. Gwarancją skuteczności i sprawności jest bez wątpienia uznanie wiążącej dla ustalania stanu faktycznego mocy protokołu kontroli. It should be noted that the inspection report issued by veterinary inspection authorities plays a significant or even a key role in determining the facts for the purposes of administrative proceedings, if any. The findings recorded in such a report can become the cause of the proceedings, including administrative proceedings. In the course of such proceedings the facts will be determined on the basis of the inspection report. From the point of view of the procedure the inspection report is an official document. In the Veterinary Inspection Act the legislator guarantees the right of the inspected entity to challenge the findings of the inspection report. Such a challenge should take the form of reservations attached to the inspection report in question. Thus, standards for the protection of interests of the inspected entity that may become a party to the proceedings are maintained. The solutions adopted in the Veterinary Inspection Act are primarily underlain by the legislator’s endeavour to ensure the consolidating of the facts which by their very nature are transitory and therefore not amenable to be established under administrative proceedings due to the unavailability of evidence. The attempt at establishing the facts in administrative proceedings only, i.e. by leaving out the binding character of the inspection report, would result in the necessity to discontinue proceedings with regard to the lack of evidence for a breach of law. This in turn would amount to a distortion of the ratio underlying the measures taken by the veterinary inspection authorities whose activities must be swift, efficient and effective. Without any doubt the effectiveness and efficiency are guaranteed by recognising that the inspection report has a binding force for the determination of the facts. 2014-01-01T00:00:00Z https://repozytorium.ukw.edu.pl///handle/item/1518 Urlop w okresie wypowiedzenia umowy o pracę Wiśniewski, Janusz Przyznanie pracodawcy kompetencji do wyznaczania pracownikowi terminu urlopu wypoczynkowego w okresie wypowiedzenia umowy o pracę ma istotne znaczenie dla pracodawców, eliminuje bowiem konieczność wypłaty zwalnianemu pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, gdy realne zatrudnienie go w okresie wypowiedzenia nie jest konieczne, a niekiedy nawet niewskazane. Artykuł 17 ust. 2 ustawy o z.p.t. stanowi, że urlopu wypoczynkowego udziela się pracownikowi tymczasowemu w dni, które byłyby dla niego dniami pracy, gdyby nie korzystał z tego urlopu. Zaś z ust. 3 tego artykułu wynika, że w razie niewykorzystania przez pracownika tymczasowego urlopu wypoczynkowego w okresie wykonywania pracy tymczasowej agencja zatrudnienia wypłaca pracownikowi tymczasowemu ekwiwalent pieniężny w zamian za ten urlop lub niewykorzystaną jego część. Natomiast przepisy ustawy o z.p.t. nie przyznają wprost agencji zatrudnienia (pracodawcy pracownika tymczasowego) kompetencji do wyznaczania pracownikowi tymczasowemu terminu urlopu wypoczynkowego w okresie wypowiedzenia umowy o pracę. De lege lata istotne znaczenie w tej kwestii posiadają postanowienia art. 5 ustawy o z.p.t. Ów przepis statuuje, że w zakresie nieuregulowanym przepisami ustawy o z.p.t. stosuje się przepisy prawa pracy – w komentowanym przypadku art. 1671 k.p. Z kwestią udzielenia pracownikowi tymczasowemu urlopu w okresie wypowiedzenia umowy o pracę koresponduje unormowanie art. 18 ust. 2 ustawy o z.p.t. W myśl tego przepisu może się zdarzyć, że pracodawca użytkownik zrezygnuje z pracy pracownika tymczasowego w taki sposób, że agencja zatrudnienia nie będzie w stanie zakończyć zatrudnienia (ze względu na bieg okresu wypowiedzenia) w taki sposób, by zbiegło się ono z zakończeniem zapotrzebowania na pracę. W tej sytuacji uprawnione jest stwierdzenie, że dni przypadające po rezygnacji pracodawcy użytkownika nie będą „dniami pracy”, a zatem agencja zatrudnienia w tym czasie nie może udzielić pracownikowi tymczasowemu urlopu wypoczynkowego. Awarding to the employer the power to grant to an employee statutory leave during the notice period is very important for employers, as it eliminates the necessity of paying to the dismissed employee the pecuniary compensation for unused leave, when the actual employment during the notice period is not necessary, and even not advisable. Article 17 sec. 2 of the Act on Employment of Temporary Workers states that statutory leave is awarded to temporary worker on the days which would be his workdays, when he would not use this leave. According to sec. 3 of this article, when a temporary worker does not use his statutory leave in a period of performance of temporary work, the employment agency pays to the temporary worker monetary equivalent for this leave or its unused part. In contrast, regulations of the Act on Employment of Temporary Workers do not award directly the employment agency, the employer of temporary worker, powers to grant statutory leave to temporary worker during the notice period. De lege lata, Article 5 of the Act on Employment of Temporary Workers is very important in this matter. The said provision states that Labor Law regulations apply with respect to matters not regulated by the Act on Employment of Temporary Workers – in the commented case art. 1671 of the Labor Code. Article 18 of the Act on Employment of Temporary Workers corresponds with the issue related to granting leave to a temporary worker during the notice period. According to this regulation, it may happen that the employer-user will dismiss the temporary worker in such a way that the employment agency will not be able to terminate employment (due to the run of the notice period) in such a way that it coincides with the end of demand on work. In this situation, it can be said that the days accrued after the dismissal by the employer-user cannot be “days, which would be work days,” thus the employment agency cannot grant to the temporary worker statutory leave in that time. 2014-01-01T00:00:00Z https://repozytorium.ukw.edu.pl///handle/item/1517 Pozwolenie na budowę - wybrane aspekty Biskup, Katarzyna; Chruściel, Miłosz Ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stanowi podstawę prawną urzeczywistnienia zamierzenia budowlanego. W celu rozpoczęcia realizacji inwestycji na danym gruncie, w myśl wskazanej noweli, niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Niniejszy artykuł traktuje o istocie pozwolenia na budowę, wskazując na jego kluczową funkcję w procesie budowlanym. Ponadto poddaje pod rozwagę zasadność istnienia tej instytucji, która spotyka się z nieustanną krytyką środowisk związanych z wykonawstwem budowlanym. Podnoszonymi postulatami w przedmiotowym aspekcie są, m. in.: zniesienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia budowy oraz zastąpienie ich uproszczoną procedurą wpisu do rejestru robót budowlanych, zniesienie instytucji zatwierdzenia projektu w drodze decyzji administracyjnej oraz zniesienie konieczności uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie. Omawiany problem stanowi jeden z aspektów prac Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Budowlanego, powołanej rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 lipca 2012 r. celem opracowania tzw. kodeksu budowlanego, który ma nosić nazwę - Kodeks urbanistyczno- budowlany. Zakończenie prac zaplanowano na koniec listopada 2014 r., wówczas do systemu aktów prawnych wprowadzone mają zostać regulacje, których celem będzie usprawnienie procesu inwestycyjnego. The Act of 7 July 1994 on the Construction Law provides the legal basis for the realization of construction intents. According to this Act, in order to start the investment on the given premises it is necessary to obtain a building permit. This article deals with the nature of the building permit, pointing at its key role in the construction process. In addition, it discusses the justifiability of this requirement, since it is constantly receiving the ceaseless criticism on the part of the circles related to construction executives. The amendment proposals in this respect include: 1) elimination of the requirement to obtain the building permit and to notify the construction, which should be replaced by the simplified procedure consisting in an entry in the register of the construction works; 2) abolition of the institution of the approval of the project by means of the administrative decision; 3) abolition of the obligation of obtaining the permission for the usufruct. The discussed matters have become the center of the interest of the Commission for the Codification of Construction Law (Komisja Kodyfikacyjna Prawa Budowlanego), which was created by virtue of the Regulation of the Council of Ministers of 10 July 2012 with a view to draw up the so-called building code, named: the Code of Urban Construction. The completion of work of the Commission is scheduled for the end of the November 2014; by this time the system of regulations created to streamline the investment process should have been finished. 2014-01-01T00:00:00Z https://repozytorium.ukw.edu.pl///handle/item/1516 Kryzys finansów publicznych Grecji Górniewicz, Grzegorz W ostatnich latach Grecja znajdowała się w nieustannych tarapatach finansowych. Mimo uzyskania zewnętrznej pomocy na łączną sumę 270 mld euro, kraj ten nadal nie rozwiązał swoich problemów. Wprowadzone programy oszczędnościowe jeszcze bardziej skomplikowały i tak trudną sytuację finansową. Gdyby jednak nie one, Grecja musiałaby ogłosić niewypłacalność, która doprowadziłaby do bankructwa wiele zagranicznych banków. In recent years, Greece has invariably been financially troubled. Despite the fact it received the double external financial aid amounting to EUR 270 billion, the country has not solved its financial problems yet. The implemented austerity plans have complicated Greek economic status even further. However, but for the said plans, Greece would have had to declare its insolvency, which would have led to many foreign banks to bankruptcy. 2014-01-01T00:00:00Z